Vanaf de Quai d’Anjou kun je je nauwelijks voorstellen wat er schuilgaat achter de vrij sobere gevel van nummer 17. Toch is het Hôtel de Lauzun een van de meest opmerkelijke herenhuizen op het Île Saint-Louis. Het is gebouwd in het midden van de 17e eeuw en heeft nog steeds zo’n 1.310 vierkante meter aan decoraties verdeeld over twee verdiepingen, met verguld houtwerk, Franse gebeeldhouwde plafonds, Italiaanse schilderijen en salons die direct uitkijken op de Seine. De stad Parijs presenteert het nu als een van haar grote, maar weinig bekende erfgoedschatten.
Het verhaal begint in 1656, toen Charles Gruyn, een rijke financier die close was met Nicolas Fouquet, dit huis liet bouwen door architect Charles Chamois. Enkele decennia later kreeg het hotel de naam van Antonin Nompar de Caumont, hertog van Lauzun, een figuur aan het hof van Lodewijk XIV die net zo bekend stond om zijn spectaculaire opmars als om zijn escapades. Het gebouw werd uiteindelijk in 1906 geklasseerd als historisch monument en vervolgens in 1928 gekocht door de stad Parijs.
Het Hôtel de Lauzun en de mysterieuze Club des Haschischins
In 1842 kocht baron Jérôme Pichon het hotel, dat toen in zeer slechte staat verkeerde, en begon hij het weer in zijn oude glorie te herstellen. Een deel van de appartementen werd verhuurd aan kunstenaars en schrijvers, waaronder Charles Baudelaire en Théophile Gautier.
Een paar jaar later werd het voormalige Hôtel Pimodan de ontmoetingsplaats van de beroemde Club des Haschischins. Kunstenaars, schrijvers en intellectuelen kwamen er samen om cannabis in de vorm van voedselbereidingen te proberen en de effecten ervan te observeren. Théophile Gautier beschreef deze bijeenkomsten in *Le Club des Haschischins*, terwijl Baudelaire later over deze ervaringen schreef in *Les Paradis artificiels*.
Op architectonisch vlak zijn de decoraties uit de Grand Siècle nog steeds aanwezig, aangevuld met onder andere een alkoofkamer, een Cavaillé-Coll-orgel en verschillende aaneengesloten kamers die uitkijken op de rivier. Een andere bezienswaardigheid vind je op de binnenplaats. Op een muur zie je iets dat lijkt op een zonnewijzer. Het is eigenlijk een meridiaan, die alleen bedoeld is om het midden van de dag aan te geven.
Tegenwoordig is het Hôtel de Lauzun de thuisbasis van het Institut d’études avancées de Paris en blijft het gesloten voor het publiek, behalve bij een paar eenmalige evenementen die door het instituut worden georganiseerd.
De gevel en het smeedijzeren balkon zijn echter nog steeds te zien vanaf de Quai d’Anjou. Een vrij bescheiden blik op een gebouw dat Baudelaire heeft gehuisvest, waar koninklijke recepties zijn gehouden, films zijn opgenomen en dat enkele van de best bewaarde interieurs van het Île Saint-Louis herbergt.
Locatie: Hôtel de Lauzun, 17 quai d’Anjou, 75004 Parijs
Openingstijden: gesloten voor het publiek; alleen open tijdens bepaalde eenmalige evenementen.