Overal in Frankrijk hoef je deze zomer alleen maar een donkere plek te zoeken en omhoog te kijken om getuige te zijn van een van de grootste astronomische spektakels van het jaar. De Perseïden bereiken hun hoogtepunt in de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus 2026. Dit jaar is de maan helemaal niet aan de nachtelijke hemel te zien: bijna ideale omstandigheden om de vallende sterren te spotten, als de wolken de avond tenminste niet verpesten.
Wanneer kun je de Perseïden van 2026 vanuit Frankrijk zien?
De Perseïden zijn actief van 17 juli tot 24 augustus, maar de piek wordt verwacht op 13 augustus, tussen 02.00 en 04.00 uur UTC, oftewel tussen 04.00 en 06.00 uur ’s ochtends in Europees Frankrijk. Het tweede deel van de nacht is dus het interessantst, wanneer het sterrenbeeld Perseus hoger aan de noordoostelijke hemel staat.
Leuk weetje: de nieuwe maan is op 12 augustus rond 19.00 uur, Parijse tijd, slechts een paar uur voor de piek. In tegenstelling tot sommige jaren, waarin het maanlicht de minder heldere meteoren verduistert, zal er deze keer geen heldere maansikkel zijn die de hemel verlicht. De NASA beschouwt de Perseïden trouwens als een van de meest veelbelovende astronomische gebeurtenissen van 2026. Onder perfecte omstandigheden voorspelt de International Meteor Organization een theoretische frequentie van wel 100 meteoren per uur.
Om het fenomeen te zien, heb je geen telescoop nodig: je kunt het beste gaan liggen, je ogen zo’n twintig minuten aan de duisternis laten wennen en naar een groot deel van de hemel kijken in plaats van alleen maar naar Perseus te staren. De eerste vallende sterren kunnen al vanaf 22.00 uur verschijnen, maar ze komen meestal vaker voor na middernacht tot aan de dageraad.
Waar komen de vallende sterren van de Perseïden vandaan?
Ondanks hun naam komen de Perseïden niet echt uit het sterrenbeeld Perseus. Dat sterrenbeeld geeft alleen aan vanuit welk punt hun banen lijken te vertrekken. De meteoren zijn eigenlijk minuscule stukjes die door de komeet Swift-Tuttle in de ruimte zijn achtergelaten.
De Perseïden staan bekend als snelle, heldere sterrenval, soms gevolgd door langdurige sporen. Ze kunnen ook boliden veroorzaken, die helderder zijn dan sterren en in staat zijn om een groot deel van de hemel even te verlichten.
Swift-Tuttle komt maar eens in de 133 jaar weer dicht bij de zon. De komeet is dus sinds 1992 niet meer waargenomen, maar het stof dat hij achterliet, blijft elke augustus door de aardse hemel trekken.