Vanaf de Rue de Châteaudun zou de Notre-Dame-de-Lorette bijna voor een antieke tempel kunnen doorgaan. Maar zodra je de deuren binnenstapt, kom je een heel bijzonder interieur tegen: beschilderde plafonds, felgekleurde kapellen, verguldsel, marmer en religieuze taferelen sieren vrijwel elk deel van het gebouw.
De huidige kerk werd gebouwd tussen 1823 en 1836, toen de wijk aan de voet van Montmartre een ingrijpende verandering doormaakte. Het was de tijd van het ‘Nieuwe Athene’, waar kunstenaars, schrijvers en acteurs zich vestigden. Architect Louis-Hippolyte Lebas liet zich inspireren door de eerste christelijke basilieken in Rome, vooral de Santa Maria Maggiore, in plaats van het gotische model te kopiëren dat nog steeds bij veel Franse kerkgebouwen te zien was.
Notre-Dame-de-Lorette, een kerk met een indrukwekkende versiering
Het interieur is tegenwoordig een echt panorama van de Franse religieuze schilderkunst uit de eerste helft van de 19e eeuw. Verschillende kunstenaars werden gevraagd om de verschillende kapellen en het schip te versieren, soms in heel verschillende stijlen. De muurschilderingen zijn vooral gemaakt met was, een techniek die in die tijd weer in de mode kwam.
Het leven van de Maagd wordt langs het schip afgebeeld en in de doopkapel zijn ook schilderijen van Adolphe Roger te zien, die vooral aan keizer Constantijn zijn gewijd .
Na meer dan 18 maanden restauratiewerk hebben de sterk zwartgeblakerde schilderingen in de kapel van de Zielen in het Vagevuur hun kleuren teruggekregen, waardoor de kapel in 2025 weer voor het publiek wordt geopend. Ook de hoofdgevel, de beeldhouwwerken, het koor en de klokkentoren zijn gerestaureerd als onderdeel van een grootschalig programma dat door de stad Parijs is opgezet.
Waarom hebben we het in Parijs nog steeds over de ‘lorettes’?
De naam van de kerk verwijst in eerste instantie naar Loreto, in Italië, en naar de traditie van het Heilige Huis van de Maagd. Maar in de 19e eeuw zou deze naam aanleiding geven tot een heel ander woord in het Parijse jargon. De wijk trok toen veel jonge vrouwen aan die werden onderhouden door rijke mannen uit de hoofdstad. Door hun nabijheid bij Notre-Dame-de-Lorette kregen ze gaandeweg de bijnaam „lorettes“, een term die daarna op grote schaal werd overgenomen in de literatuur en de pers van die tijd.
Dit verhaal voegt een extra dimensie toe aan een gebouw dat het Parijs van de jaren 1830 vrij goed samenvat: een nieuwe, trendy wijk, kunstenaars, architectuur geïnspireerd op Rome en een uitgesproken voorliefde voor grote geschilderde decoraties. Zelfs vandaag de dag wordt Notre-Dame-de-Lorette nog steeds aanzienlijk minder bezocht dan Saint-Sulpice of de Madeleine, terwijl het interieur tot de meest verrassende van het 9e arrondissement behoort.
Locatie: kerk Notre-Dame-de-Lorette, 18 bis rue de Châteaudun, 75009 Parijs