Als je door het bos van Fontainebleau wandelt, kun je je niet voorstellen dat er tussen de bomen een heus kunstenaarsdorp verborgen ligt. En toch, in Achères-la-Forêt, in Seine-et-Marne, heeft een man meer dan 40 jaar van zijn leven gewijd aan het bouwen van een wereld die helemaal naar zijn eigen beeld is. Zijn naam? Roger Chomeaux, beter bekend onder de bijnaam Chomo. Tussen bizarre sculpturen, bouwwerken van gevonden voorwerpen en een kluizenaarsleven: zijn verhaal is echt buitengewoon. Uit dit leven, ver weg van de bewoonde wereld, is een uniek dorp ontstaan, dat hij in de loop van de decennia met zijn verbeelding heeft gevormd.
Wie was Chomo, die kunstenaar die de natuur verkoos boven de stad?
Roger Chomeaux, geboren in 1907 in Noord-Frankrijk, was al van jongs af aan gepassioneerd door kunst. Hij studeerde aan de kunstacademie van Valenciennes en zette zijn opleiding vervolgens voort in Parijs. Hij had aanleg voor schilderen en beeldhouwen en won verschillende prijzen voordat hij als decorateur voor een tapijtbedrijf ging werken.
Maar na de Tweede Wereldoorlog nam zijn leven een andere wending. Nadat hij gevangene was geweest in Polen, keerde hij terug naar de hoofdstad en kon hij zich uiteindelijk niet meer vinden in de kunstwereld van die tijd. In 1960, na een tentoonstelling in een galerie in Saint-Germain-des-Prés, besluit hij de hoofdstad te verlaten. Hij vestigt zich vervolgens in het bos van Fontainebleau, op een stuk grond dat zijn vrouw een paar jaar eerder had gekocht. Chomo kiest voor een leven dat heel anders is dan wat hij gewend was. Hij trekt in een klein huisje, zonder verwarming of sanitair. Hij wijdt zijn dagen aan het maken van kunst.
Ver weg van galeries en grote tentoonstellingen ontwikkelde hij beetje bij beetje zijn eigen artistieke wereld, zonder zich iets aan te trekken van de gebruikelijke regels van de kunst.
Een dorp dat helemaal is gebouwd met afgedankte spullen
Midden in dit bos begint Chomo zijn meest unieke creaties tot leven te brengen. In plaats van traditionele materialen te kopen, verzamelt Chomo wat hij om zich heen vindt. Dood hout, glazen flessen, hekwerk, stenen of stukjes gips: bijna alles kan in zijn handen een kunstwerk worden.
In de loop der jaren bouwde hij drie gebouwen die even vreemd als fascinerend zijn: de Kerk van de Armen, het Toevluchtsoord en het Heiligdom van de Verbrande Bossen. Deze bouwwerken lijken in niets op wat je je midden in een bos zou voorstellen.
Op meer dan een hectare creëert de kunstenaar wat hij het Village d’Art Préludien noemt. Maar Chomo beperkt zich niet tot beeldhouwen. Hij heeft ook gedichten geschreven, muziek gecomponeerd en zelfs zijn eigen manier bedacht om woorden te schrijven.
Ook al koos hij ervoor om ver van de stad te wonen, deelt Chomo zijn wereld met nieuwsgierigen die hem komen opzoeken. Bezoekers begonnen het dorp in de jaren ’70 te ontdekken, geïntrigeerd door deze buitengewone wereld. Chomo verwelkomt ze en laat ze zijn creaties zien, terwijl hij zelf als een kluizenaar blijft leven.

Wat is er vandaag de dag nog over van dit vreemde, verborgen dorpje?
Chomo bleef aan zijn werk werken tot aan zijn dood in 1999. Hij liet een verzameling bouwwerken en sculpturen achter die zijn wereld en decennia van creativiteit weerspiegelen.
Na verloop van tijd begonnen deze constructies van gerecyclede materialen af te brokkelen. Omdat ze zijn gebouwd met soms kwetsbare materialen en blootstaan aan de elementen, vragen de gebouwen veel aandacht. Sinds 2015 zorgt de Vereniging van Vrienden van Chomo ervoor dat het dorp behouden blijft en dat het werk van de kunstenaar onder de aandacht komt. In april 2026 werd het Préludien Kunstdorp opgenomen op de lijst van historische monumenten. Een mooie erkenning voor het werk van Chomo, meer dan vijfentwintig jaar na zijn overlijden.
Vandaag de dag bestaat deze bijzondere plek nog steeds in Achères-la-Forêt. Het is op bepaalde momenten in het jaar open voor het publiek, meestal tussen april en oktober. Aangezien het seizoen 2026 voorbij is, moet je wachten tot de opening wordt aangekondigd om deze buitengewone plek te ontdekken.
Meer dan vijfentwintig jaar na zijn overlijden vertelt zijn dorp nog steeds het verhaal van een man die van het bos zijn atelier had gemaakt en van achtergelaten spullen zijn grondstof.