Op een steenworp afstand van de RER lijkt dit huis uit de jaren 30 rechtstreeks uit de toekomst te komen – het is ontworpen door Le Corbusier, het was bijna verdwenen en toch is het een van de mooiste voorbeelden van modernistische architectuur

Een radicaal icoon van Le Corbusier

Om de visuele schok te begrijpen die dit gebouw teweegbrengt, moeten we teruggaan naar het ontstaan van de modernistische architectuur. Bij de bouw van deze villa tussen 1928 en 1931 paste de beroemde architect Le Corbusier zijn “5 punten van de moderne architectuur” strikt toe. Regels die in die tijd volkomen revolutionair waren, maar die toch de structuur van onze huidige woningen bepalen:

• De palen: De structuur rijst omhoog om de natuur eronder door te laten.
• Het dakterras: een zwevende ruimte om het groen weer naar de top te brengen.
• De open plattegrond: het weghalen van de dragende binnenmuren om de ruimte volledig vrij te maken.
• De strookramen: horizontale glaspartijen die elke kamer met licht overspoelen.
• De vrije gevel: een minimalistische, geometrische esthetiek met een perfecte vloeiendheid.

Een ware architecturale wandeling met zijn hangende tuin

De Villa Savoye is verre van een sober en statisch betonblok, maar is ontworpen om beweging uit te lokken. Dankzij het concept van de ‘architecturale wandeling’ ontdek je de ruimtes al wandelend. Geleid door een glooiende helling of een sculpturale wenteltrap, zie je als bezoeker de perspectieven bij elke stap veranderen. De kamers lopen in elkaar over, de grens tussen binnen en tuin vervaagt… En er wordt net zo goed gespeeld met zonlicht en reflecties als met de leegte.

Deze ervaring bereikt zijn hoogtepunt op het ongelooflijke dakterras: een authentieke hangende tuin, ontworpen als een openluchtlounge, die een unieke groene omgeving en een adembenemend uitzicht op de omringende natuur biedt.

De villa was bijna verdwenen

Toch had het lot van dit meesterwerk, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, bijna een andere wending genomen. De villa kreeg in het begin kritiek van de eigenaren vanwege problemen met waterdichtheid en verwarming en maakte donkere tijden door. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gevorderd, omgebouwd tot schuur en vervolgens aan zijn lot overgelaten.

In de jaren 1950 was de gemeente zelfs van plan het gebouw te slopen om er een middelbare school te bouwen. Er was een internationale opstand van architecten en de tussenkomstvan André Malraux voor nodig om de villa op het nippertje te redden. Deze wonderbaarlijke wedergeboorte is vandaag de dag een troef, want het monument behoort tot de meest gevierde van Île-de-France, wat verklaart waarom het in 2025 is uitgeroepen tot Favoriete Monument van de Fransen.

…voordat het een legende werd

De villa is nu volledig gerestaureerd en is uitgegroeid tot de favoriete pelgrimsoord voor liefhebbers van design, fotografie en grafische kunst. De strakke lijnen, de perfecte geometrische contrasten en de schitterende helderheid maken het tot een van de meest Instagram- en Pinterest-vriendelijke plekken in de regio. Een indrukwekkend en avant-gardistisch cultureel bezoek dat bewijst dat de toekomst al in de jaren ’30 werd geschreven.