Elke dag lopen duizenden inwoners van de Île-de-France erlangs zonder het zelfs maar te merken. Maar als je op het juiste moment vanuit een wagon van lijn 8 of 9 omhoog kijkt, zie je toch verlaten perrons, een oude stationsnaam en muren die in de tijd zijn blijven stilstaan. Saint-Martin is een van de beroemde spookstations van de Parijse metro, die haltes die nog steeds bestaan maar waar al decennia lang geen enkele reiziger meer uitstapt.
Het grootste spookstation van de Parijse metro
Het station werd in 1931 geopend, maar heeft uiteindelijk maar acht jaar lang reizigers verwelkomd. Net als veel andere Parijse stations sloot het op 2 september 1939 bij de algemene mobilisatie, omdat de RATP haar netwerk moest inkrimpen door een tekort aan personeel. Hoewel de meeste stations na de oorlog weer opengingen, bleef Saint-Martin definitief gesloten. De reden is eigenlijk vrij simpel: Strasbourg–Saint-Denis, op slechts zo’n honderd meter afstand, nam al het grootste deel van het verkeer voor zijn rekening, waardoor dit station bijna overbodig werd.
Met zijn twee lijnen, vier perrons en uitgestrekte gangen wordt het station vandaag de dag beschouwd als het grootste in zijn soort in de Parijse metro. De architectuur uit de jaren ’30 is nog steeds goed zichtbaar, met de witte tegels, de oude keramische reclameborden en zelfs enkele inrichtingselementen uit die tijd die de decennia hebben doorstaan.
Vanaf de straat zijn er nog een paar aanwijzingen die je laten raden dat het bestaat. Op de boulevard Saint-Martin staan nog twee oude ingangen, ook al blijven de hekken gesloten. Onder de voeten van voorbijgangers schuilt echter een bijna intacte halte, die al bijna negen decennia stil staat en een van de meest fascinerende plekken van het ondergrondse Parijs is geworden.
Nu ongewone rondleidingen en verborgen plekjes steeds meer nieuwsgierigen aantrekken, blijft Saint-Martin tot de verbeelding spreken. Je kunt het niet zomaar bezoeken, maar iedereen kan proberen een stukje ervan te zien tussen twee haltes door.
